پیش از اینها فکر میکردم خدا ، خانه ای دارد کنار ابر ها  

مثل قصر پادشاه قصه ها ، خشتی از الماس ، خشتی از طلا

پایه های برجش از عاج و بلور ، بر سر تختی نشسته با غرور

ماه برق کوچکی از از تاج او ، هر ستاره پولکی از تاج او

اطلس پیراهن او آسمان ، نقش روی دامن او کهکشان

رعد و برق شب طنین خنده اش ، سیل و طوفان نعره ی توفنده اش

دکمه ی پیراهن او آفتاب ، برق تیر و خنجر او ماهتاب

هیچ کس از جای او آگاه نیست ،هیچ کس را در حضورش راه نیست

پیش از اینها خاطرم دلگیر بود ، از خدا در ذهنم این تصویربود

آن خدا بی رحم بود و خشمگین ، خانه اش در آسمان دور از زمین

بود ،اما میان ما نبود ، مهربان و ساده و زیبا نبود

در دل او دوستی جایی نداشت ، مهربانی هیچ معنایی نداشت ...

هر چه میپرسیدم از خود ،از خدا ، از زمین و آسمان و ابر ها  

زود می گفتند این کار خداست ، پرس و جو از کار او کاری خطاست  

هر چه می پرسی جوابش آتش است ، آب اگر خوردی جوابش آتش است

تا ببندی چشم ، کورت می کند ، تا شدی نزدیک دورت میکند

کج گشودی دست ،سنگت می کند ، کج نهادی پا ی لنگت می کند

تا خطا کردی عذابت می دهد ، در میان آتش آبت می کند

با همین قصه دلم مشغول بود ، خوابهایم خواب دیو و غول بود

خواب می دیدم که غرق آتشم ، در دهان شعله های سرکشم

در دهان اژدهایی خشمگین ، بر سرم باران گرز آتشین

محو می شد نعره هایم بی صدا ، در طنین خنده ی خشم خدا ...

نیت من در نماز ودر دعا ، ترس بود و وحشت از خشم خدا

هر چه می کردم همه از ترس بود ،  مثل از بر کردن یک درس بود ...  

مثل تمرین حساب و هندسه ، مثل تنبیه مدیر مدرسه

تلخ ، مثل خنده ای بی حوصله ، سخت مثل حل صد ها مسئله

مثل تکلیف ریاضی سخت بود ، مثل صرف فعل ماضی سخت بود

تا که یک شب دست در دست پدر ، راه افتادیم به قصد یک سفر

در میان راه در یک روستا ، خانه ای دیدیم خوب و آشنا

زود پرسیدم پدر اینجا کجاست ؟ گفت اینجا خانه ی خوب خداست

گفت اینجا می شود یک لحظه ماند ، گوشه ای خلوت نمازی ساده خواند

با وضویی ، دست ورویی تازه کرد 

گفتمش پس آن خدای خشمگین، خانه اش اینجاست ؟اینجا در زمین؟  

گفت :آری ، خانه ی او بی ریاست ، فرشهایش از گلیم و بوریاست  

مهربان و ساده و بی کینه است ، مثل نوری در دل آیینه است

عادت او نیست خشم و دشمنی ، نام او نور و نشانش روشنی

خشم ، نامی از نشانی های اوست ، حالتی از مهربانی های اوست  

قهر او از آشتی شیرینتر است ، مثل قهر مهربان مادر است

دوستی را دوست معنی می دهد ، قهر هم با دوست معنی می دهد

هیچ کس با دشمن خود قهر نیست ، قهری او هم نشان دوستی ست

تازه فهمیدم خدایم این خداست ، این خدای مهربان و آشناست

دوستی از من به من نزدیکتر ، از رگ گردن به من نزدیکتر

آن خدای پیش از این را باد برد ، نام او راهم دلم از یاد برد

آن خدا مثل خیال و خواب بود ، چون حبابی نقش روی آب بود

می توانم بعد از این با این خدا ، دوست باشم ، دوست ،پاک و بی ریا  

می توان با این خدا پرواز کرد ، سفره ی دل را برایش باز کرد 

می توان در باره ی گل حرف زد ، صاف و ساده مثل بلبل حرف زد

چکه چکه مثل باران راز گفت ،  با دو قطره صد هزاران  راز گفت  

می توان با او صمیمی حرف زد ، مثل یاران قدیمی حرف زد

می توان تصنیفی از پرواز خواند ، با الفبای سکوت آواز خواند

می توان مثل علف ها حرف زد ، با زبانی بی الفبا حرف زد

می توان در باره ی هر چیز گفت ، می توان شعری خیال انگیز گفت

مثل این شعر روان و آشنا ، تازه فهمیدم خدایم این خداست

این خدای مهربان و آشناست ، دوستی از من به من نزدیک تر ،این خداست

فرارسیدن بهاری دیگر را به همه ی دل های بهاری تبریک میگم

و امیدوارم سالی با موفقیت و سلامت را شروع کنید

و دلهاتون را به نعمت عشق نورانی کنید

و دنیا را با نگاهی تازه ببینید 

عید همه ی دوستان عزیزم مبارک باشه